Miriam Verbeek (1960)
In 1993 studeerde ik af op de Rietveld academie in Amsterdam, afdeling edelsmeden en plastische vormgeving. Mijn afstudeercollectie bestond uit rouwsieraden. Ik maakte sieraden met een nieuw ritueel. In de collectie zaten slijtringen en herinneringssieraden. De slijtringen bestonden uit zeer dun haakwerk van zijde en zilver. Het idee was dat het haakwerk langzaam zou slijten en dat het zilver over zou blijven als herinnering. Net zoals het verdriet om een overleden kan slijten. De herinnerings-ringen waren o.a. een ring met heleboel kleine zilveren vergeet-mij-nietjes, een ring met een doosje voor herinneringen, een urnenring en een tandwielring. Na mijn afstuderen is het thema “rouw, vergankelijkheid van het leven en dood” nog lang een bron van inspiratie geweest en komt  het nog steeds in wisselende vormen terug in mijn werk maar is minder prominent aanwezig.

“Het leven in al zijn facetten interesseert mij. De wonderen van de natuur, de mysteriën van een geboorte en het ongrijpbare van de dood. Ik droom weg, probeer mijn herinneringen vorm te geven en laat mijn fantasie de vrije loop. Met mijn werk probeer ik iets over te brengen van mijn zielenroerselen. Het werk groeit langzaam in mijn handen en door de tijd heen.

Vanaf 2000 werk ik vooral met zijde en wol die ik vervilt tot kleurrijke sieraden.   Het materiaal kies ik om de zeggingskracht niet om de waarde. Het vervilten van wol biedt oneindig veel mogelijkheden. In eerste instantie combineer ik het nog met zilver maar op een gegeven moment bestaat het alleen nog uit wol en zijde. De natuur is een grote inspiratiebron. Wel vaak met symbolische betekenissen.

Afgelopen jaren ben ik monumentaler gaan werken en maak ik naast sieraden ook viltschilderijen. Onderzoek in gelaagdheid van het materiaal hebben een collectie wandschilderijen opgeleverd. De verstilling in de natuur heb ik getracht weer te geven in de serie “bomen”,” schors”,  “sneeuwgaten” en rond het thema "water. Af en toe werk ik samen met dichters o.a. met Simon Dermijn en met Henk Gombert. Dit is heel inspirerend en leverd vaak nieuw werk op.